Stad niet tuk op activiteiten Vredeshuis

Als het goed is mag het gezegd worden. De tevredenheidsbarometer stijgt. De Aalstenaars hebben meer vertrouwen in het stadsbestuur dan voorheen. Aalst kreeg de afgelopen jaren een mooier smoel, uiterlijk toch. De tevredenheid stijgt over de daadkracht, maar dieper kon het ook weer niet zakken na de vorige twee decennia. Aan Mechelse scores is Aalst nog bijlange niet toe, maar de curven lopen bergop. Fraai.

Toch mogen vragen gesteld worden over de zielentoestand van de beleidsvoerders. Is die even charmant als het uiterlijk vertoon? Tellen alle Aalstenaars echt mee? Worden niet parallel lopende opinies even ernstig genomen? In de kleine handelingen toont zich het ware gezicht van de stadhuisbeheerders.

Het Vredeshuis, centrum voor conflictbeheersing, meer dan drie decennia actief in Aalst, verspreidt een tweemaandelijks verzorgd tijdschrift met bijdragen over de vredesproblematiek, aankondigingen van activiteiten en vermeldingen van initiatieven genomen door andere organisaties. Sinds jaar en dag krijgen burgemeester, dienst Cultuur en dienst Burgerzaken een exemplaar toegestuurd, geheel en al gratis ter informatie.

Dezer weken wordt het Vredeshuis – eerst gericht aan wijlen Jef De Loof, vorige zomer overleden, nu in een derde poging aan de verantwoordelijke uitgeefster – met aandrang gesommeerd niet langer Vredeshuistijdschriften aan de drie bestemmelingen te richten. Er volgt geen vraag om een digitale versie te mailen, wat zou kunnen wijzen op een ecologische bezorgdheid. Aan het Werfplein moeten ze het blad van het Vredeshuis niet.

Duidelijk is dat in het stadhuis niet wakker gelegen wordt van de volhardende actie van het Vredeshuis. Niet passend in het ideologisch plaatje van F16/F35-minnaars? Moeite met kritische stemmen? Op wie kan de schuld geschoven worden voor de onafhankelijkheid en volhardendheid van het Vredeshuis? Zijn er sossen in de buurt?

Vrede laat zich niet kooien in de nieuwe uitrollende verzuilingsgolf. Dat wisten zij al die honderd jaar geleden het IJzerfront verlieten en een naar leven snakkende kreet lieten horen: nooit meer oorlog. Straks wordt ook in Aalst het einde van Wereldoorlog 1914-1918 herdacht. Moet dat dan zonder toekomstblik op vrede?

 

 

 

Green Bananas Marketing

Meer in Column
Drietalig Oilsjt

Aalst is drietalig: Engels om ik weet niet wat voor reden tenzij graag omhoogvallen, Standaardnederlands...

Onze columnist over carnaval

Op mijn schermpje defileren carnavalsbeelden. Waarom tik ik er op, waarom kijk ik er geamuseerd...

Sluiten