Het leven van Isidoor, die van het Bauwenspleintje

Het zijn beroerde weken. Daar hoef ik je niet van te overtuigen. Daarom bespaar ik u de opsomming waarin veelvuldig de begrippen ‘Molenbeek’, ‘burgemeester’, ‘Beursplein’,… voorkomen. Voor alle ellende in de wereld zocht ik dezer dagen compensatie. Ik vond die op het Isidoor Bauwenspleintje in Aalst. Je weet wel, dat plekje dat decennialang diende om je auto op achter te laten, je hond uit te laten, je te ergeren aan de aanblik van de belastingdienst terwijl het karige resterende gras opgezocht werd om de laatste sporen van die hondendrol van je schoenen te verwijderen.

Tussen Zeshoek en station is een plein, die naam waardig, verrezen. Tweemaal verrezen: er staan voortaan magnolia’s én Isidoor Bauwens krijgt waarop hij recht heeft.

Eén van de mogelijkheden om een stad grandeur te geven is de mooiste lanen en pleinen met passende namen te bedenken. Begin jaren twintig van vorige eeuw, amper enkele jaren na het overlijden van geneesheer Isidoor Bauwens (1855-1918) werd al het idee geopperd om een Isidoor Bauwensplaats in te richten. Zo geschiedde. Het gallicisme ‘plaats’ week voor het correcte ‘plein’. Na jaren verkommering staat het pleintje vandaag symbool voor de vernieuwende wervelwind die door Aalst waait.

Meer,… er werden magnolia’s aangeplant, symbool van de primavera, van de altijd ontluikende lente. Elk einde kent een nieuw begin. Dat werd me duidelijk toen ik op die Sint-Jozefsdag van 1986 in de abdij van Affligem de begrafenis bijwoonde van Dom Joris, de man die heel Vlaanderen kende dankzij zijn tv-praatjes over planten en kruiden in ‘Leven en laten leven’ van Gil Claes, de voorganger van alle later volgende groene vingersprogramma’s. Dom Joris werd begraven onder een bloeiende magnolia, of hoe het leven doorgegeven wordt.

Toeval of niet, Isidoor Bauwens was ook zo iemand die het leven, zijn kennis, doorgaf. Hij deed dit als geneesheer, als sociaal-flamingant en als toneelauteur. Hij werkte aan het onvoltooid gebleven (niet verder dan de letter D) Nederlands Woordenboek der Geneeskunde, publiceerde over rouwplechtigheden en lijkbehandeling, maar evenzeer over het alcoholisme. Zijn toneelstuk ‘Iwein van Aalst’ werd bij de opening van De Werf in 1987 nog eens opgevoerd. Ook al zal zijn toneelstuk ‘De Twee Tijgerinnen’, een treurspel, wellicht veel levenswijsheden bevatten daar het over een levenslange vrouwenstrijd om de heerschappij gaat, toch heb ik geen weet van actuele hernemingen van dit stuk dat in 1897 in première ging. De realiteit overtreft toch altijd de fictie.

Isidoor Bauwens verdient zijn fraai pleintje. Hij was geen kamergeleerde, maar engageerde zich voor zijn stad als gemeenteraadslid en schepen van onderwijs. Als lid van de toenmalige stedelijke Gezondheidscommissie pleitte hij met grote standvastigheid voor gezonde en gemakkelijke straten met ondergrondse riolen, bestrating en het aanleggen van comfortabele voetpaden. 98 jaar na zijn overlijden lijkt me dat nog altijd een actueel programma.

Green Bananas Marketing

Schrijf een reactie

Meer in Column
Column : was dit nu echt de goede week?

Wordt de week voor Pasen ooit nog de 'Goede Week'? Vreemd toch, de week waarin...

Aalsterse Utopia is beter dan Molenbeek, Tempation Island en Thuis

Een meer dan tweeduizend jaar oude Griekse tragedie bood zich in soapvorm aan. Wraakzuchtige blindheid,...

Sluiten