Eten in Aalsterse woonzorgcentra

Gluren bij de buren. Het is niet fraai, maar soms veelzeggend. Toch als je merkt hoe het Antwerpse schepencollege als door een wesp gestoken reageerde na de publicatie van hun processie naar het verjaardagsfeest in ’t Fornuis. Smartphonefoto’s van weggeschoven halfvolle borden met boerenworst, gestoofde raapjes en peterselieaardappelen overgoten met vleesjus defileren op mijn scherm. Je las zonet het menu van vorige vrijdagmiddag geserveerd in het Aalsters woonzorgcentrum Sint-Job. Het is geen troost te weten dat de situatie idem dito is in sommige andere woonzorgcentra.

‘Spijskaart’ lezen we boven het weekmenu van Sint-Job. Waar de website gewag maakt van de dagprijs heeft men het over ‘voeding’. Zo wordt er blijkbaar tegenaan gekeken: iedereen heeft recht op zijn/haar dagelijkse prak en kwak aangeleverd door een externe grootkeuken. Uitgekiende kostprijs, een begrotingspost zonder kopzorgen. De waarheid dient gezegd, even verderop in de website lezen we: ‘Onze maaltijden zijn van hoogstaande kwaliteit’. Er wordt zelfs verwezen naar het functioneren van een gebruikersraad. We lezen zelfs: ‘We doen ons uiterste best’. Wie zijn wij om daaraan te twijfelen.

Maar waarom eten de residenten hun bord niet leeg? Hebben ze geen trek? Waarom hebben ze geen trek? Waarom treedt er geen verandering in? Feit is dat we eten met onze… neus.

Feit is dat appetijtelijke maaltijden – gericht op het individu en niet op de middelmaat van de grote pot – een essentieel deel is van het welzijn van de resident.

Vorige zaterdag werden varkenslapjes, andijvie, vleesjus en natuuraardappelen voorgezet. Zondag jongstleden schafte de pot: pastinaaksoep, gebakken rundersteak, gegratineerde tomaat, bearnaisesaus en kroketten. Niets mis mee, ware het niet dat het om verplichte kost gaat, zin of geen zin. Nooit gehoord over maaltijdenkeuze, verse kost zo uit de oven of uit de pan, de betrokkenheid van residenten bij de bereiding, het belang van kleur, geur, kruiding, het uitdagen van de smaakpapillen, het werken met kleine leefgroepen en kleine keukens. De residenten vandaag hebben weinig, zeg maar geen boodschap aan verre vooruitzichten op beterschap. Mag het een hap gastrologie zijn? Zoek het eens op, niet ‘gastronomie’, maar wel degelijk ‘gastrologie’: de kennis van lekker, gezond en veilig eten. Kennis die steunt op wetenschappelijke inzichten die naar de praktijk vertaald worden bij de grootschalige productie en distributie van maaltijden.

Op vrijdag 1 december keurde de Vlaamse regering de conceptnota Residentiële ouderenzorg: een echte thuis voor kwetsbare personen. Een stevige uitdaging voor de samenleving én zorgaanbieders goed. Het gaat over een nieuwe visie op de rol en de opdrachten van woonzorgcentra. De nota handelt ondermeer over woonzorgvormen van goede kwaliteit in een voor de residenten herkenbare huiselijke woon- en leefomgeving (zie pag. 6 van de 100 pagina’s tellende conceptnota). De pagina’s 73 en 78 over de kwaliteit van het leven van de resident zijn ook aanbevelenswaardig.

Dat zo’n nota aan de orde is bij de Vlaamse regering is veelzeggend. Er is werk aan de winkel. Wie heeft er bezwaren om het alle dagen te laten ‘twinkelen’ in het bord van de residenten van Sint-Job? Het kan beginnen met ernstige antwoorden op vragen gesteld in de gebruikersraad.

Green Bananas Marketing

Meer in Column
Sabotage watertoren

Laat ons sabotage plegen. Dag na dag het aantal verzetsdaden opdrijven en allerminst volgeling van...

Vredesprijs 2018 naar Aalst Mixt

"Dat was nu eens een vergadering die me een goed gevoel geeft", zei Guido Saey...

Sluiten