Column : Velghe over het sjieke huis Liénart

De Aalstenaars die het zich nog herinneren zijn vandaag tachtig- en negentigjarigen. Waar straks de winkelketen van prullaria en andere consumptiespullen aan de Grote Markt haar intrek neemt, daar was in de eerste bezettingsweken van 1940 de Duitse Kommandatur gevestigd. Het pand blijkt dus wel degelijk behekst te zijn. Zo was ook een vorig stadsbestuur toen de gelegenheid straal genegeerd werd om nummer 2 op de Grote Markt aan te kopen.

De geschiedenis van de huisvesting van de Aalsterse stadsdiensten is een aaneenrijging van miskleunen. Sinds de fusie in 1977 werden keer op keer opportuniteiten niet aangegrepen. Toen er al veel kansen verkeken waren voor een herhuisvesting begon André-Emiel Bogaert aan een vergeefse kruistocht voor de aankoop van het complex van de toenmalige Generale Bank aan de Kwalestraat. Het mocht weer niet baten. Het huidig stadsbestuur hakte de knoop wel door, inbegrepen het naar adem snakkend kostenplaatje als boetedoening voor de vele fouten van de voorgangers.

Nadat de overzijde van de Grote Markt in de jaren negentig met een nietszeggende architectuur ‘gezegend’ werd, gaat na de Schoenenreus met de nakende opening van Blokker als naaste buur van het stadhuis, de bagatellisering van de Grote Markt verder.

Ooit stond er een prachtig achttiende eeuwse herenhuis, het Huis Liénart. In 1938 kocht de Kredietbank het pand aan. De bank, een fusie van de Burgerse Hbank van Aalst met de Gentse Bank voor Handel en Nijverheid en een later samengaan met de Bank van Oost-Vlaanderen en nog later met de Algemene Bankvereniging en Volksbank van Leuven – u ziet, bankenfusies zijn van alle tijden – liet het Huis Liénart slopen en trok er een bankgebouw op in late art-deco stijl.

De Kredietbank opende er haar Aalsterse zetel op uitgerekend 10 mei 1940. Van timing gesproken. De Duitsers vestigden er prompt hun Kommandatur. Pas na stevig onderhandelen door directeur Robert Morre krasten de Duitsers op om, zoals tijdens hun eerdere bezetting in de vorige wereldoorlog, opnieuw hun intrek te nemen in het Sint-Maartensinstituut aan het Esplanadeplein.

Dat een vorig stadsbestuur de kans liggen liet het pand te verwerven en zo vrij spel gaf aan het Haalterts-Moorsels immobiliën-gokimperium, brak meteen zuur op met de intrek van de Schoenenreus en nu van Blokker. Niets tegen Blokker, maar toegegeven dat het geen bijdrage is tot een historische site. Dat de affichage bescheiden moet zijn, is slechts een doekje voor het bloeden.

Green Bananas Marketing

Schrijf een reactie

Meer in Column
Column Johan Velghe over consequent zijn en respect hebben

Consequentie Om het gemakkelijk te maken pikte ik in de 'van Dale' de omschrijving van...

Rijden met een smart is rijden met een strontvlieg

Strontvlieg Pech, want de Ballade van de Strontvlieg, ooit vertolkt door het Corum Alostum Imperiale,...

Sluiten