Column Johan Velghe over consequent zijn en respect hebben

Consequentie

Om het gemakkelijk te maken pikte ik in de ‘van Dale’ de omschrijving van ‘consequentie’ op: 1. het consequent zijn; 2. noodzakelijk gevolg. Kijken we bij ‘consequent’ dan lees ik: noodzakelijk uit het voorafgaande voortvloeiend.

Kijk, consequent zijn is duidelijk niet iedereen gegeven. Voor het ene zeggen we A, maar voor het volgende niet noodzakelijkerwijs B.

Met consequentie zou de wereld een stuk soepeler ronddraaien. Pak nu die muur tussen Wattrelos en Moeskroen. Was me dat een heisa in de media. 48 uur lang. Dan diende zich alweer een ander heisa-moment aan. Media creëren niet alleen hypes-van-de-dag, ze verslinden ze ook.

Slechts met een * als voetnoot werd de goegemeente diets gemaakt dat het over een muur van goed twee meter hoog en tien meter lang gaat. Een modaal tuinhek. Geen af- of insluiting, geen afgebakend getto. Geen ideologische Berlijnse of Koreaanse muur, geen imperialistische Israëlische muur. Goed, ik wil duidelijk zijn. Muren, zo ook deze van tuinhekformaat, zie ik liever gesloopt, dan opgetrokken. Geef ruimte aan sociale contacten.

Toen in de jaren zeventig, een initiatiefrijk post-fusieschepencollege in Aalst, bij monde van schepen Jan De Neve suggereerde dat binnengronden in ondermeer de Geraardsbergsestraat konden ontsloten worden was het kot te klein. Er zou eens iemand een blik op mijn erf kunnen gooien. De beslotenheid, de geslotenheid moest behouden blijven. Voor honden werd zopas een Aalsterse losloopweide ingericht, maar ho! niet voor mensen.

Een poging in mijn woonbuurt om – vaak lelijke – schutsels tussen belendende tuinen weg te halen, strandde snel op het ik-denken, de onaantastbaarheid van het eigendomsgevoel en pure bangheid. De verkaveling, de afscheiding, de territoriumdrang is groot en is hét reële obstakel.

Consequentie moet daarvoor wijken. Een tuinhek van tien meter plaatsen op de landsgrens wordt als des duivels aangewezen, terwijl schuttingen in beton, Bekaertdraad en andere lelijke scheidingsattributen als fijndradige mazen over het hele Vlaamse land uitspreiden als een vanzelfsprekendheid aanvaard wordt.

Ik ben geen voorstander van compartimentering van tuinen. Noch van een Moeskroense scheidingswand, pardon een Franse constructie op Frans grondgebied, waar Moeskroen geen zier zeggingsschap over heeft. En laat ons ook eens consequent zijn in het niet wegkijken van problemen. De Rom hebben recht hun eigen leven te leiden. Ze dienen wel met hun omgeving rekening te houden. En dat laatste is een teer punt.

Zelf woonde ik anderhalf jaar naast een familie Rom-Roemenen. Eerst een jong stel met een kind, maar in de loop der weken en maanden groeide de naastgelegen huurwoning uit tot een logies voor een vijftiental bewoners-familieleden die op een heel ander ritme leefden dan de overige straatbewoners. Middernacht was zowat het startsein voor werkzaamheden binnenshuis, voor barbecuenachten, voor het versjouwen van meubilair en voor het ontmantelen met de voorhamer van afgedankte elektrotoestellen met het oog op koperwinning. Praten over de overlast lukte, maar de resultaten waren nihil. Nooit wezen ze een gesprek af, maar alles bleef zoals het was: onleefbaar. Praten tegen een muur.

De omwonenden, ikzelf inbegrepen, slaakten een zucht van verlichting toen de eigenaar van het pand en de politie besloten dat het welletjes was.

Geen veralgemening. Over de precieze conflicten in Wattrelos-Moeskroen kan noch wil ik mij uitspreken, maar ik hoef niet eens veel verbeelding te hebben om ook in het verhaal van de verstoorde omwonenden te komen, net als in de verbanning door de Franse autoriteiten van de ‘voyageurs’ naar het uiterste randje van het niet altijd ‘douce France’. Dit verhaal werd in de media ondergesneeuwd door de commentaren van de gedachtenpolitie, de optrekkers van het cordon sanitaire. Recht op een andere mening, ook al is het niet de mijne. Ik miste het consequente verhaal van respect voor mensen, voor alle betrokken partijen, en het laken van het Franse wegkijken van het probleem.

Green Bananas Marketing

Schrijf een reactie

Meer in Column
Rijden met een smart is rijden met een strontvlieg

Strontvlieg Pech, want de Ballade van de Strontvlieg, ooit vertolkt door het Corum Alostum Imperiale,...

Eendracht is traditie

Nostalgie naar identiteit   Voetbal is mijn ding niet, dus houd ik er mijn mond...

Sluiten