Eerherstel voor Daens

Ik ben geen kerkelijk man. Tot mijn achttiende werden de dogma’s, de gezangen (O Hoofd vol bloed en wonden,…) me met de verplichte dagelijkse mis ingeramd. Ik geraakte er op uitgekeken. Het was me allemaal té steriel, te voorspelbaar en zelfs ongeloofwaardig. De pastoor van mijn parochie maakte jaarlijks een tocht langs alle huisgezinnen van zijn koninkrijk. Hij kwam gewoon eens iedereen de les spellen. Ik zat stilletjes in de hoek van de huiskamer en aanzag dat stukje theater van stijgende verontwaardiging. Geen begrip, geen erbarmen aanhoorde ik, maar een dictaat. De puber revolteerde en het kwam nooit meer goed tussen mij en het instituut Kerk.

Dat betekende helemaal niet dat ik niet kan genieten van een kerkbezoek. Oord van stilte, oord van kunst. Oord van geschiedenis. De Bergrede vind ik dé mooiste geloofsbelijdenis in de mensheid.

Gisterenmorgen werd ik geconfronteerd met het instituut Kerk. Als voorzitter van het pluralistische Priester Daensfonds werd ik geacht vooraan op de eerste rij te zitten tijdens de jaarlijkse Daensmis. Ik tem dan even de geus – niet het bier, hé – in mij wanneer ik in de Aalsterse Sint-Martinuskerk geniet van het Kyrie en Gloria van Charles Gounod, uitgevoerd door Canticorum Jubilo. Het zalft mijn ziel.

Meer. De woorden die aartsbisschop Léonard tijdens zijn homilie uitsprak hebben me geraakt.

Je hoeft het niet altijd eens te zijn met zijn uitspraken. Dat ben ik ook niet, maar hij meent wat hij zegt. Hij heeft een duidelijke mening. Hij omfloerst niet. Hij spreekt met oprechtheid en vriendelijkheid in zijn stem. Hij zegt wat hij meent.

Honderdenacht jaar na het overlijden van priester Adolf Daens is mgr. Léonard de allereerste kerkvorst die aanwezig was, voorging, in een Daensmis. De allereerste kerkvorst aanwezig op een daensistische activiteit. En hij heeft sporen nagelaten. Honderdenacht jaar heeft het geduurd vooral het instituut Kerk volledig eerherstel voor priester Daens uitsprak. Eerherstel voor zijn sociale strijd. Eerherstel voor zijn inzet voor Vlaamse ontvoogding.

Léonard sprak het uit zonder franjes, zonder voorbehoud.

Ik was en blijf er door ontroerd. De pijn daensist te zijn is er draaglijker door geworden. De Kerk erkent het leed dat aangericht werd en vele families en generaties trof.

Het was een deugddoende dag gisteren. Niet alleen omwille van het voornoemde eerherstel, maar ook omdat burgemeester Christophe D’Haese een goede argumentatie opbouwde om te poneren dat er in de wereld meer Aalstenaars zouden moeten rondlopen. Mensen van het kaliber van Daens, maar ook Aalstenaars met een grote mond en een nog groter hart.

Green Bananas Marketing

Schrijf een reactie

Meer in Column
Column : Velghe over het sjieke huis Liénart

De Aalstenaars die het zich nog herinneren zijn vandaag tachtig- en negentigjarigen. Waar straks de...

Column Johan Velghe over consequent zijn en respect hebben

Consequentie Om het gemakkelijk te maken pikte ik in de 'van Dale' de omschrijving van...

Sluiten